အဇၥ ်တၱမွာ ခို၀င္ေနတဲ့ အမွန္တရား

စက္တင္ဘာလ၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္။

“ဟဲ့ေကာင္ေလးနင္ က်ဴရွင္မသြားေသးဘူးလား”

ကၽြန္ေတာ့္အေမရဲ႕ ဓာတ္ျပားေဟာင္းႀကီးစဖြင့္လိုက္ေတာ့မွ က်ဴရွင္ သြားရမယ့္အခ်ိန္ေရာက္ေနၿပီဆိုတာ အသိ၀င္လာသည္။ ၾကည့္လ်က္စတ႐ုတ္ မင္းသားဂ်က္ကီးခ်န္းရဲ႕ ဇာတ္ကားကိုပိတ္ၿပီးတီဗီြၾကည့္တဲ့အစီအစဥ္ကိုေခတၱရပ္နားလိုက္သည္။ ဒီေန႔က်ဴရွင္မွာသင္မယ့္ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာအခ်ိန္ဇယား ၾကည့္ၿပီးလိုအပ္သမွ် သင္႐ိုးစာအုပ္မ်ားကိုလြယ္အိတ္ထဲထိုးသိပ္ထည့္ကာ က်ဴရွင္သြားဖို႔ အိမ္ေရွ႕လမ္းမေပၚသို႔ ထြက္လာခဲ့သည္။ လမ္းမေပၚမေျပာနဲ႔ အိမ္ေရွ႕အေပါက္၀မွာပဲ ရွိေသး။ အိမ္ထဲမွ ကၽြန္ေတာ့္အေမရဲ႕ ဓာတ္ျပားသံတလြင္လြင္ လြင့္ထြက္လာျပန္ၿပီ။

“ေရေလးဘာေလးေတာ့ မခ်ဳိးဘူး၊ အက်ႌက်ေတာ့ မီးပူတိုက္ၿပီးသားအရန္သင့္၀တ္သြားျပန္ၿပီ။ လွခ်င္လိုက္တာလည္းမေျပာနဲ႔ေတာ့။ မ်က္ႏွာသနပ္ ခါးေပါင္ေသးေၾကာင္းနဲ႔ေကာင္”တ

သိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုဒီလိုေျပာမယ္ဆိုတာသိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေမ့အေၾကာင္းသိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ပဲအျပင္ကိုသာဇြတ္ထြက္ လာမိေတာ့တယ္။ စကားျပန္အထြန္႔တက္လွ်င္ ေခါက္႐ိုးက်ဳိးတဲ့စကားလံုးေတြ ထပ္ထြက္လာမယ္ဆိုတာသိေနတယ္ေလ။ ေဗဒင္ေမးရင္ေတာင္ ဆန္ကုန္ဦးမယ္။ ဒါေတာင္ မၿပီးေသးအေမ့ရဲ႕ အသံၿပီးေတာ့ အဘြားရဲ႕အသံထက္ထြက္ လာေသးတယ္။

“ကားလမ္းလည္း ၾကည့္ကူးဦး။ ကားေတြက ႐ႈပ္ရွပ္ေနတာေနာ္”

“အင္းပါ”လို႔သာ ျပန္ေျဖၿပီးစိတ္မပါတပါနဲ႔ က်ဴရွင္ကိုထြက္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္တက္ေနတဲ့က်ဴရွင္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္တို႔အိမ္နဲ႔ကဟိုဘက္ရပ္ကြက္ ဒီဘက္ရပ္ကြက္ဆိုေတာ့  က်ဴရွင္ရိွတဲ့ ရပ္ကြက္မေရာက္ခင္ ကားလမ္းမႀကီးႏွစ္ခုနဲ႔ မီးရထားလမ္းတစ္ခုကိုျဖတ္ရပါတယ္။ ပထမျဖတ္ရမယ့္ ကားလမ္းမႀကီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္အတြင္းထဲမွာပဲရိွတဲ့အျပင္ ကားသြားကားလာသိပ္မရိွလွေတာ့ ကားလမ္းကူးရတာသိပ္စိတ္ပူစရာမလို။ ေနာက္ေတြ႕ရမယ့္ လမ္းမႀကီးကေတာ့ ရပ္ကြက္အျပင္မွာရိွေန႐ံုသာမကကားသြားကားလာမ်ားလြန္းတဲ့ လမ္းမႀကီးျဖစ္တာေၾကာင့္။  နည္းနည္းေတာ့သတိထားရတယ္။ ၉ တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ ေန႔တိုင္းဒီလမ္းမႀကီးကို ျဖတ္သြားေနရတာေတာ့ ႐ိုးေနပါၿပီ။

ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ကၽြန္ေတာ္က်ဴရွင္သြားတဲ့လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လူမ်ားစည္းကားေနၾကတယ္။ ဘာမ်ားျဖစ္လို႔ပါ့လိမ့္ဟုသိခ်င္ေဇာနဲ႔ ဆက္ေလွ်ာက္လာရာလမ္းမႀကီးဆီေရာက္ေတာ့မွာအိုလူေတြ လူေတြဆိုတာနည္းနည္းေနာ္ေနာ္ကိုမဟုတ္ဘူးဗ်ာ။ တကယ့္ကိုအမ်ားႀကီးမွ အမ်ားႀကီး။ အဲဒီလူေတြအားလံုးကလည္းလမ္းမႀကီးရဲ႕တစ္ဖက္ဆီကိုပဲ စိတ္၀င္ တစားၾကည့္ေနၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ဘာမ်ားျဖစ္လို႔လဲဆိုၿပီးစပ္စပ္စုစုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ဟာဗ်ာ…ဟိုးခပ္ေ၀းေ၀းမွာ လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ လူအုပ္ႀကီးရယ္၊ အဲဒီ႔လူအုပ္ႀကီးနဲ႔အတူလမ္းမႀကီးရဲ႕အလယ္မွာျမင္ေနရတာကသစ္ေခါက္ဆိုးနီနီရဲရဲအေရာင္ေတြနဲ႔ ဘာေတြမ်ားလည္းလို႔ ေသခ်ာၾကည့္လိုက္မိေတာ့မွ သံဃာေတာ္ေတြမွဗ်ာတကယ့္ကိုသံဃာေတာ္စစ္စစ္ေတြဗ်ာ။ အမ်ားႀကီးပဲ။

ကၽြန္ေတာ္လည္းဘာမ်ားျဖစ္လို႔ပါလိမ့္ဟုထပ္ၿပီးစပ္စုၾကည့္ေနလိုက္ သည္။ ဒီလိုနဲ႔ ဟိုးေ၀းေ၀းမွ ႂကြခ်ီလာတဲ့ သံဃာေတြနဲ႔အတူလူအုပ္ႀကီးလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔နားကိုတျဖည္းျဖည္းေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆံုးသည္းသည္းကြဲကြဲ ၾကားလိုက္ရသည္။ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာသို႔ ေမတၱာပို႔ေနေသာဆရာေတာ္သံဃာေတာ္မ်ားရဲ႕ အသံ၊ ၿပီးေတာ့ ဆရာေတာ္သံဃာေတာ္မ်ားရဲ႕ ေဘးမွထပ္ၾကပ္မခြာလိုက္ပါလာၾကေသာလူအုပ္ႀကီးရဲ႕ ေမတၱာပို႔သံ။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲထိယခုအခ်ိန္အထိ စူး၀င္လ်က္ရိွေသာ ေမတၱာပို႔သံေတြကို ၾကားေယာင္ေနမိပါေသးတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရပ္ၾကည့္ေနတဲ့ ေနရာမွာလူႀကီးလူငယ္၊ အမ်ဳိးသား၊ အမ်ဳိးသမီးေတြကလည္းထိုလူအုပ္ႀကီးနဲ႔အတူလိုက္လံေမတၱာပို႔သံမ်ား ကၽြန္ေတာ္ စၾကားရပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါမွမျမင္ဘူးတဲ့ ျမင္ကြင္း၊ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါမွမၾကားဘူးတဲ့ လူအုပ္ထုႀကီးရဲ႕ ေမတၱာပို႔သံ၊ သံဃာေတာ္ေတြရဲ႕ ေမတၱာပို႔သံေတြၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္လို ၉ တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္မွာအံ့ၾသမႈ၊ ထိပ္လန္႔မႈ၊ စိတ္ဝင္စားမႈေတြနဲ႔အတူအဲဒီလူအုပ္ႀကီးထဲစိတ္ဘယ္ေလာက္ ၀င္စားသည္မသိ။ က်ဴရွင္သြားရမယ္ဆိုတဲ့အသိက ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ေနမိပါတယ္။ထိုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ပခံုးကိုလာပုတ္တဲ့ အသက္ေလးဆယ္ခန္႔ဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရပ္ကြက္ထဲက ကၽြန္ေတာ့္နဲ႔မ်က္မွန္းတန္းမိေနေသာဦးေလးႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီဦးေလးႀကီးက-

“ခ်ာတိတ္ မင္းဘာလုပ္ေနတာလဲ။ ရပ္ၾကည့္မေနနဲ႔ မင္းအခုဘယ္သြားမလို႔လဲ။ မင္းေက်ာင္းသားမဟုတ္လား။ ေက်ာင္းသြားစရာရိွတာသြားေလ။ ဒီေနရာမွာကေလးေတြၾကာၾကာေနလို႔ ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္းသြားရင္သြား၊ မသြားရင္ အိမ္ျပန္ေတာ့ သြား…သြား”

“ဟုတ္ကဲ့ ဦး။ သားလည္းအခုက်ဴရွင္သြားမလို႔။ မျမင္ဖူးလို႔ၾကည့္ ေနတာ”

“ေအးပါ ေအးပါ။ သားက်ဴရွင္သြားမွာမဟုတ္လား။ သြားေတာ့ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့”လို႔ ေျပာၿပီး ကၽြန္ေတာ္ က်ဴရွင္ကိုသာေျခလမ္းသြက္သြက္ျဖင့္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ က်ဴရွင္သို႔ေရာက္သည့္တိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ရင္ဘတ္ တစ္ခုလံုးကေတာ့ ေၾကာက္လန္႔တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ ခုန္ေနဆဲပင္။

က်ဴရွင္စာသင္ခန္းထဲေရာက္လို႔ ခဏနားၿပီးတဲ့အခါတြင္ သခ်ၤာသင္မယ့္ဆရာေရာက္လာပါတယ္။ ဆရာကစၾကမယ္လို႔ ေျပာေသာေၾကာင့္ အတန္းေဖာ္ေတြ အကုန္လံုးသင္႐ိုးစာအုပ္မ်ားထုတ္ကာဆရာသင္ျပသည္ကို စိတ္၀င္တစားလိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အတန္းေဖာ္မ်ားအကုန္လံုးဆရာသင္ျပသည့္ကိုစိတ္ပါဝင္စားေနၾကေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ လမ္းမွာျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြကိုဆီပဲစိတ္ေရာက္ေနသည္။ငါ ျပန္တဲ့အခ်ိန္ၾကရင္ အလာတုန္းကလိုသံဃာေတာ္ေတြနဲ႔ လူအုပ္ႀကီးကိုေတြ႕ရဦးမလားမသိဘူးဆိုၿပီးတစ္ေယာက္တည္းစိတ္ထဲမွာ ႀကိတ္ေတြးေနမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္း က်ဴရွင္ျပန္လႊတ္ခ်ိန္ အိမ္ျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားသလို ျဖစ္မလာခဲ့ပါ။ တစ္ရပ္ကြက္လံုးတိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနၿပီးေန႔ခင္းတုန္းကအျဖစ္အပ်က္နဲ႔ဆန္႕က်င္တဲ့ အေနအထားကိုပဲ ၾကံဳေတြ႕ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္းအိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းအိမ္မွာရိွတဲ့လူႀကီးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ က်ဴရွင္သြားတုန္းက ျမင္ကြင္းအေၾကာင္းကိုလံုးေစ့ပတ္ေစ့၊ စီကာပတ္ကံုး ျပန္ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလို ျပန္ေျပာတဲ့အခါ အိမ္ရိွလူႀကီးမ်ားကေတာ့ စိတ္ပူကာေနာက္ေန႔က်ဴရွင္သြားတဲ့အခါ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ က်ဴရွင္လိုက္ပို႔မယ္လို့ ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ကၽြန္ေတာ္လည္းစိတ္ေအးသြားၿပီးေရမိုးခ်ဴိးထမင္းစားၿပီးဂိမ္းဆုိင္ကိုေျပးကာဂိမ္းခဏထိုင္ေဆာ့ေနလိုက္ေသးတယ္။ဂိမ္းေဆာ့ၿပီးအိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ညရွစ္နာရီထိုးေနၿပီမို႔ တီဗီမွျပေနတဲ့ညရွစ္ နာရီသတင္းကို လူႀကီးမ်ားစိတ္၀င္တစား ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းဘုမသိ၊ ဘမသိနဲ႔ လူႀကီးမ်ားနဲ႔ေရာေယာင္က ရွစ္နာရီသတင္းကိုထုိင္ၾကည့္ ေနလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာစေတြ႕တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္စရာျဖစ္ ခ်င္စရာေတြကိုစေတြ႕တာပဲ။

သတင္းထဲမွာျပေနတာလူႀကီးခုႏွစ္ေယာက္၊ ရွစ္ေယာက္ေလာက္ကအသက္ေတာ္ေတာ္ႀကီးေနၿပီျဖစ္တဲ့ ဆရာေတာ္သံဃာေတာ္ႀကီးေလးငါးပါးရဲ႕ေရွ႕မွာဝပ္တြားၿပီးဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားကိုေလွ်ာက္တင္ေနၾကတာျဖစ္ပါတယ္။အဲဒီေနရာလည္းေရာက္ေရာအိမ္ရွိလူႀကီးမ်ားကတီဗီြကအသံကိုလိမ့္တိုးခိုင္းေလသည္။` ကၽြန္ေတာ္လည္းဘာျဖစ္လို႔မွန္းမသိေပမဲ့ သူတို႔တိုးဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တီဗီြအသံကိုတိုးေပးလိုက္တယ္။ တိုးလိုက္တာမွ တကယ့္ကိုတိုးတိုးေလးပါ။ အဲဒီေနာက္ တီဗီြမွ တိုးညင္သာစြာထြက္ေပၚလာေသာအသံတစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္သြားေစတယ္။ ဘာတဲ့။

“အခုလိုေမတၱာပို႔စီတန္းလမ္းေလွ်ာက္ေနၾကတဲ့သံဃာေတာ္ေတြဟာတကယ့္သံဃာအစစ္ေတြ မဟုတ္ပါဘူးဘုရား။ ဒီႂကြခ်ီဆႏၵျပ ရြတ္ဖတ္ေနတဲ့ သံဃာေတြဟာအရွင္ဘုရားတို႔လိုဘုန္းေတာ္ႀကီးျမတ္လွတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြရဲ႕ သိကၡာေတာ္ကိုညစ္ႏြမ္းထိခိုက္ေစတဲ့ သကၠၤန္းျခံဳလႊမ္းထားတဲ့ သံဃာတု၊ သံဃာေယာင္မ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္ဘုရား။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကို ၀ိနည္းေတာ္နဲ႔အညီ အေရးယူေပးေစခ်င္ပါတယ္ ဘုရား”ဟုေလွ်ာက္တင္သံကိုတိုးတိတ္စြာ ၾကားလိုက္ရပါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာေတာ့ အေတြးေတြကမြန္းၾကပ္ခဲ့ရပါတယ္။

ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္းေဘးမွာရိွတဲ့ လူႀကီးေတြကိုေမးၾကည့္မိပါတယ္။

“သားေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ဆရာေတာ္သံဃာေတာ္ေတြဟာတကယ္ပဲသံဃာအတုေယာင္ေတြလား”လို႔ ေမးခဲ့ေပမဲ့ ဘယ္သူကမွ ကၽြန္ေတာ့္ကိုအေျဖျပန္မေပးတဲ့အျပင္-

“ဟဲ့ ကေလး။ ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္တာကိုမစပ္စုနဲ႔ တိတ္တိတ္ေနစမ္း။ ကေလးကကေလးလိုမေနဘူး”ဟူ၍ပင္ အေငါက္ခံခဲ့ရပါေသးတယ္။

ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာတကယ့္ကိုဒိြဟျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ အေတြးေတြကလည္းတကယ့္ကိုမြန္းၾကပ္လြန္းလွတယ္။ ဘယ္အရာကအမွန္တရားလဲမသိ။ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္သိခ်င္တဲ့ အမွန္တရားကဘယ္အရာလဲဆိုတာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ မသိ။ ဒီလိုမသိခ်င္းမ်ားစြာနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အိပ္ယာ၀င္ခဲ့ရတာေပါ့။ အဲဒီ့ေန႔ညမွာ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္တစ္ခုမက္ခဲ့တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့…

“အေရွ႕ရပ္၌ ရိွေသာအနႏၲစၾကာ၀ဌာ အနႏၲသတၱဝါတို႔

ေဘးရန္ခပ္သိမ္း ၿငိမ္းက်ပါေစ…

ေဒါသခပ္သိမ္း ၿငိမ္းက်ပါေစ…

ဆင္းရဲခပ္သိမ္းၿငိမ္းက်ပါေစ…

ႏွလံုးစိတ္ဝမ္းေအးခ်မ္းၾကပါေစ…

အေနာက္ရပ္၌ ရိွေသာအနႏၲစၾကာ၀ဌာ အနႏၲသတၱဝါတို႔

ေဘးရန္ခပ္သိမ္း ၿငိမ္းက်ပါေစ…

ေဒါသခပ္သိမ္း ၿငိမ္းက်ပါေစ…

ဆင္းရဲခပ္သိမ္းၿငိမ္းက်ပါေစ…

ႏွလံုးစိတ္ဝမ္းေအးခ်မ္းၾကပါေစ…

… … …

… … … …

ေမာင္ႏုိင္ႏိုင္

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s